A CANLE DA FONTE
Letra: Gonzalo Bouza-Brey
Música: Olalla B. Cores
A canle da fonte quedou seca,
a derradeira pinga xa esbarou
pola, aínda onte, húmida pedra,
e alí no fondo ela estrombou.
Ao se trocar
en ínfimas estrelas
que nin astro, nin sol alumeou,
nun intre ficaron todas cegas.
Como cegos están hoxe estes meus ollos
e secas están as miñas verbas.
Como seco no verán baixa o arroio
e secas, tamén, as súas ribeiras…,
as súas ribeiras.
A canle da fonte quedou seca,
a derradeira pinga xa esbarou
pola, aínda onte, húmida pedra,
e alí no fondo ela estrombou.
Ao se trocar
en ínfimas estrelas
que nin astro, nin sol alumeou,
nun intre ficaron todas cegas.
Como cegos están hoxe estes meus ollos
E secas están as miñas verbas.
Como seco no verán baixa o arroio
e secas, tamén, as súas ribeiras…,
as súas ribeiras.
Tal como o meu corazón,
acegou sin latexar ca túa beleza,
sin poder contemplar para o meu gozo
o teu sorriso henchido de inxeleza.
Como cegos están hoxe estes meus ollos
e secas están as miñas verbas.
Como seco no verán baixa o arroio
e secas, tamén, as súas ribeiras…,
as súas ribeiras.
------------------------------------------------
“A VILAXOÁN”
Letra: Gonzalo Bouza-Brey
Música: Olalla B. Cores
Nosa nao, xa non ten rumo,
deixóunos o seu capitán,
Afondóunos no escuro vacío,
nas soidás
mar e vento ficaron mudos
nas praias de Vilaxoán.
E dende aló, no máis fundo,
no fundo das señardás
Lembraremos os dous xuntos
os soños da libertá
No tempo aquel que refugo,
de somas na escuridá.
Nosa nao, xa non ten rumo,
deixóunos o seu capitán,
afondóunos no escuro vacío,
nas soidás
mar e vento ficaron mudos
nas praias de Vilaxoán.
Na aldea, ou ben no esteiro,
Na vila, o campo e no mar,
ti seguíchelo sendeiro
rexamente de verdá,
do teu roxo comprimento
ca causa da humanidá.
E ti sempre compañeiro,
nesa loita desigual,
cun inxel, pero certeiro,
tino, siso e bo falar.
E hoxe, coma naquel tempo
que estamos a relembrar,
navegando o teu veleiro
rumo a Vilaxoán,
na proa ti eres guieiro,
proel cara a libertá…
Na proa ti eres guieiro,
proel cara a libertá.
-------------------------------------------
“ADEUS”
Letra: Gonzalo Bouza-Brey
Música: Olalla B. Cores
Pola man esbaróu a túa bágoa,
inxel testemuña do teu dor,
fiquei sordo, cego, soio mágoa,
acocha o meu ferido corazón.
Sentin medo e máis noxo, sentin nada,
tremin co teu friaxe, sudéi co teu quentor,
xelo e lume xuntos, miña amada,
lume e xelo xuntos nese adiós
que dixeches naquela mala hora
na que xa para sempre che perdín,
naquela que tiramos pola borda
o amor que ti me deches i eu che din,
novelo co que estivemos, roda e roda,
a tecer eu para ti……, ti para min.
---------------------------------------------------------------
“DESTA TERRA”
Letra: Xosé Neira Vilas
Música Teo Cardalda Gestoso
Intérpretes: Teo Cardalda & Olalla
Auga, pedra, sol e Vento
aquí a ledicia é tanta
que todo rebule e canta
e o Ulla vaise contento.
Teño nesta terra asento
e un sentimento profundo,
un amor vivo e rotundo
polo val onde nacín,
son deste anaco do mundo.
-----------------------------------------------------
“EVOCACIÓN DO VENTO”
Letra : Xexús Rábade
Música : Olalla B. Cores
Do vento novo, queda un zunido
Da liberdade queda un tanguido...
De todo o que se foi é a voz do vento
quen máis claro me fala. Se pregunto
venme un tempo sonoro todo xunto
de gaitas de menceres. Cando alento
sorbo o lentor da terra. Mido o acento
da música arboral, a infancia, o punto
de non retorno xa: fado ou defunto
polo que hei de turrar, pesado e lento.
Do vento novo queda un zunido
queixa e nostalxia nas abidueiras
e o azos de voar coas ás apresas
da liberdade queda un tanguido
de campás tristes. Dúas pranxideiras
pregoando no ar; nunca regresas
Nunca regresas...
De todo o que se foi é a voz do vento
quen máis claro me fala. Se pregunto
venme un tempo sonoro todo xunto
de gaitas de menceres. Cando alento
sorbo o lentor da terra. Mido o acento
da música arboral, a infancia, o punto
de non retorno xa: fado ou defunto
polo que hei de turrar, pesado e lento.
Evocación do vento
Da liberdade queda un tanguido
De campás tristes. Dúas pranxideiras
Pregoando no ar... Un só zunido
queixa e nostalxia nas abidueiras
e o azos de voar coas ás apresas
da liberdade queda un tanguido
de campás tristes. Dúas pranxideiras
pregoando no ar; nunca regresas
Nunca regresas...
---------------------------------------------------------
"Madre y amiga"
Letra y música: Olalla B. Cores
Cuanto tiempo tendrè que esperar,
cuantas lunas tendré que llorar,
el por qué, no sé...
No se cuando perdí el valor
si bastaba un simple perdón.
Y si ahora me escuchas te ruego
no te vayas de mí.
Siento que tu fuerza me acompaña,
pero flaqueo por las noches en mi cama.
Maldigo el momento en que te perdí,
luchaste con coraje para vivir,
mi amor madre y amiga para mí.
Búscate un buen guardián
que te lleve hasta el cielo
que te proteja un ángel bueno.
Gracias te doy mamá
sabes que te hecho de menos
y que me pierdo en este anhelo.
Y se que estaré,
vagando en tu recuerdo donde estés.
Y vivo por ser
la luz de tu memoria
que seguirá esta historia
y nunca morirá tu alma en mi.
Perdiste la batalla con tu cuerpo,
pero tu amor ganó la guerra sin esfuerzo.
El ruído en mi cabeza siempre es tuyo,
no te vayas de mí....
Mi amor madre y amiga para mí,
mi amor madre y amiga para mí,
mi amor madre y amiga para mí.
-------------------------------------------------------------
“MAR DE SOIDADE”
Letra: Gonzalo Bouza-Brey
Música: Olalla B. Cores
Na miña dorna o segrel
Cantarexa unha canción
Na popa brila o ronsel
De soños tristuras e dor
Na proa loce unha estrela
Meu amor onda ti vou
Espido de soños e arelas
Espido no mundo, no mundo só.
Sin amor nin compañeiros
Mergullado no trebón
Navegando o meu veleiro
Venteando o meu amor.
----------------------------------------------
“MEU MAR”
Letra: Daniel Pino
Música: Olalla B. Cores
Alén do tempo que en min deixa farelos
só ti, meu mar, meu mar de alentos.
Naveguei polas mágoas do silencio
coa rosa dos teus ventos,
Fire a procura do fol das enerxías
que demanda un empeño tan complexo.
Pero has de saber que teño o mar por compañeiro
na longa noite de esperas e de axexos.
Alén do tempo que en min deixa farelos
só ti, meu mar, meu mar de alentos.
Naveguei polas mágoas do silencio
coa rosa dos teus ventos,
E dende entón teño en ti, meu mar
o aguillón e o refuxio,
un amigo un compañeiro,
unha casa e un carreiro,
a fiestra e mailo espello
das arelas e dos medos
que me levan adoito a camiñar,
pola linde do cavorco
logo dun tempo de repouso no fogar.
Alén do tempo que en min deixa farelos
só ti meu mar, meu mar de alentos.
Naveguei polas mágoas do silencio
coa rosa dos teus ventos….
Alén do tempo que en min…. deixa farelos
só ti meu mar, meu mar de alentos,
fiestra e espellos de ansias e de medos
es ti, meu mar aberto.
-------------------------------------------
“NA MORTE DUN GAITEIRO”
Letra: Baldomero Iglesias
Música: Olalla B. Cores
Modelaba en melodías, tanto compás de silencio
¡e agora quen romperá, a gran mudez dos segredos!
Na indulxencia da memoria voa aquel soprido enteiro
Tecendo brío e donaires coas notas do seu punteiro.
Quedounos sen son o ronco
Sen aquel soar grileiro
Sen alento queda o fol
E a gaita sen gaiteiro.
E nós...
Quedamos na soidade, apegados a un lamento
Lonxano en fitas de cores e entre aloumiños lixeiros
Cando arrolaba amenceres na afinación e tempero
Na fala dos namorados que é nas penas compañeiro
Ilusionando entre engados para de xúbilo enchernos.
Quedounos sen son o ronco...
Quedounos sen son o ronco
Sen aquel soar grileiro
Sen alento queda o fol
E a gaita sen gaiteiro.
---------------------------------------------------------------------
“QUEN ME DERA...”
Letra: Baldomero Iglesias
Música: Olalla B. Cores
Quen me dera ter nacido onde nacín,
paraíso presentido antes da orixe,
e medir coa miña ollada os horizontes
que mesturan alma e terra en ceos grises.
Quen me dera aboiar sen afundir
para así dicir aos ventos as palabras
aprendidas nos recendos das angurias
que ao caron da miña nai foron amadas.
Quen me dera ter vivido o que vivín
sen magoarme entre as dores das feridas
e quedarme entre os pétalos das flores
sen picarme remordido das espiñas.
Quen me dera confortarme mentres cruzo
brevidades neboentas que hai na vida
pero sei que cómpre verlle a cara ás penas
¡renacer da amargura nas súas cinzas!.
E quen me dera ter acordos na lembranza
revivilos para encher de sangue as veas
e saciar o corazón ao recordalas
nun mañá que acenda a luz entre as ausencias.
E quen me dera sentir hoxe olor a herba,
palla seca das campías madurada
e os perfumes e os aromas que debullan
os encontros posuídos desde a infancia.
Quen me dera ter sabido canto sei,
sempre é pouco o que se aprende ao andar o mundo
e aprender que este vagar é sempre erguer
superando a cada golpe un novo impulso.
Quen me dera subscribir tanta ilusión
e mirar toda a extensión coa miña vista
que eu herdei desde o meu berce de chairego,
sen lindeiros que ante os ollos delimitan.
-------------------------------------------------------------------------
“RAÍÑA DE GALICIA”
Letra: Manuel Rivas
Música: Olalla B. Cores
Raíña de Galicia, a que me mata,
emigrante gioconda, venus peregrina
Rosa do mar tenme da vida, tenme da vida amor
Rosa do mar tenme da vida, tenme da vida amor.
Bébedo das túas lágrimas
prisioneiro da túa risa
así de tolo é, augardente ilegal
O meu amor por ti, Raíña de Galicia
O amor que eu teño por ti, Raíña de Galicia
Raíña de Galicia, tenme da vida
tenme da vida amor, tenme da vida
Raíña de Galicia, tenme da vida
tenme da vida amor, tenme da vida
--------------------------------------------------
“SENTIMENTOS DA ALMA GALEGA”
Letra: Manuel Blanco Mariño
Música: Olalla B.Cores
Non sinto naiciña, marchar pra fóra
Nin lle teño medo ós camiños do mar;
¡eu sinto naiciña, miña nai, señora!
¡eu sinto soliña terte que deixar!
¡ Non chores, naiciña, non chores agora,
Que todo o meu corpo me pos a tremar!
Sin chegar o día, nin chegar a hora,
¡naiciña querida! ¿Por qué has de chorar?
¡naiciña querida! ¿Por qué has de chorar?
¡Teño que marcharme, miña nai querida!
¿non ves que da casa nos queren botar?
E si vou pra fóra, ben da miña vida,
¡Terás unha casa, e terás un fogar!
Todos os que marchan, van para mellorar.
Non sinto naiciña, marchar pra fóra
Nin lle teño medo ós camiños do mar;
¡eu sinto naiciña, miña nai, señora!
¡eu sinto soliña terte que deixar!
¡eu sinto soliña terte que deixar!
-------------------------------------------------
“TORRES DO OESTE”
Letra: Sabino Torres
Música: Olalla B. Cores
¿É flor, serea, ou lúa
Quen na pedra ha cantar?
¡Ai, Torres do Oeste!
Quixéravos trovar.
Deixade que este canto
No vento a se avalar,
Sexa recordo doutro
Que penou a esperar.
E murchouse a flor
Agardando amor.
Cárcere na esperanza,
Corazón a sangrar
Pingas de dor, no choro,
Por quen ha non tornar.
Aínda soa no vento,
A espada a golpexar
Venganza, do vexado
Que veu no galopar.
E murchouse a flor
Agardando amor.
¡Ai, cadernas de pedra
Que na ribeira alzar!
O vento busca nelas
Canzóns daquil amar,
Olvidadas no tempo
Son eco dun cantar
Que se esqueceu na sombra,
Do amor que ha non tornar.
------------------------------------------------
“VAGALUME”
Letra: Sabino Torres Ferrer
Música: Olalla B. Cores
Facho
andarego da noite
¿Por qué as miñas penas deixas
e as dos outros levas lonxe?
Vagalume, na luzada,
vas debuxando, a modiño
ondiñas da mar lontana.
Estrela, que é chama apreixas;
vagaceiro, fas camiño;
¿Por qué as miñas penas deixas?
Facho
andarego da noite
¿Por qué as miñas penas deixas
e as dos outros levas lonxe?
Andar e andar, paseniño;
Risco, lucidía nova,
acendida entre os espiños;
Polo lameiral non choupes
esta fonda dor que chora;
¿Por qué as doutros levas lonxe?
Facho
andarego da noite
¿Por qué as miñas penas deixas
e as dos outros levas lonxe?
Lento vagar, sen destino,
vagalume, vagariño ……
-------------------------------------------------
“VOZ DOS ENXEBRES E NAI”
Letra: Xexús Alonso Montero
Música: Olalla B.Cores
Rosa das rosas e fror das frores
Dona das donas, Señor das señores
Musa dos pobres, Virxe das dores
Voz dos enxebres e nai.
Voz dos enxebres, nai dos amores
Lume dos ollos, sol de fulgores
Lábaro excelso, luz nos albores
Voz dos enxebres e nai.
Raio de espellos lostregadores
Dama das nubes nas altas torres
Froita perfecta de mil sabores
Astro do ceo dos soñadores
Astro do ceo dos soñadores
Voz dos enxebres e nai
Atal Señor deben todos amar
E cando poetizan adamar
Pois só Ela pode sinalar
O son e a canción dos trobadores
Musa dos pobres, virxe das dores
Voz dos enxebres e nai
Esta dona que teño por Señor
É a dona que me fai trobador
Don que eu pago con infinito amor
Dando ó demo os outros amores
Musa dos pobres, Virxe das dores
Voz dos enxebres e nai
Voz dos enxebres e nai
Voz dos enxebres e nai
---------------------------------------------------
Chúzao
del.icio.us
Unha cualidade que posúe a música é ser a arte máis próxima ás bágoas e á memoria.(Oscar Wilde).
Contactar:
luscofuscoproduccions@gmail.com
