Cantautora Olalla Bouzas

A CANLE DA FONTE

Letra: Gonzalo Bouza-Brey

Música: Olalla B. Cores

 

A canle da fonte quedou seca,

a derradeira pinga xa esbarou

pola, aínda onte, húmida pedra,

e alí no fondo ela estrombou.

Ao se trocar

en ínfimas estrelas

que nin astro, nin sol alumeou,

nun intre ficaron todas cegas.

Como cegos están hoxe estes meus ollos

e secas están as miñas verbas.

Como seco no verán baixa o arroio

e secas, tamén, as súas ribeiras…,

as súas ribeiras.

A canle da fonte quedou seca,

a derradeira pinga xa esbarou

pola, aínda onte, húmida pedra,

e alí no fondo ela estrombou.

Ao se trocar

en ínfimas estrelas

que nin astro, nin sol alumeou,

nun intre ficaron todas cegas.

Como cegos están hoxe estes meus ollos

E secas están as miñas verbas.

Como seco no verán baixa o arroio

e secas, tamén, as súas ribeiras…,

as súas ribeiras.

Tal como o meu corazón,

acegou sin latexar ca túa beleza,

sin poder contemplar para o meu gozo

o teu sorriso henchido de inxeleza.

Como cegos están hoxe estes meus ollos

e secas están as miñas verbas.

Como seco no verán baixa o arroio

e secas, tamén, as súas ribeiras…,

as súas ribeiras.

------------------------------------------------

“A VILAXOÁN”

Letra: Gonzalo Bouza-Brey

Música: Olalla B. Cores

Nosa nao, xa non ten rumo,

deixóunos o seu capitán,

Afondóunos no escuro vacío,

nas soidás

mar e vento ficaron mudos

nas praias de Vilaxoán.

E dende aló, no máis fundo,

no fundo das señardás

Lembraremos os dous xuntos

os soños da libertá

No tempo aquel que refugo,

de somas na escuridá.

Nosa nao, xa non ten rumo,

deixóunos o seu capitán,

afondóunos no escuro vacío,

nas soidás

mar e vento ficaron mudos

nas praias de Vilaxoán.

Na aldea, ou ben no esteiro,

Na vila, o campo e no mar,

ti seguíchelo sendeiro

rexamente de verdá,

do teu roxo comprimento

ca causa da humanidá.

E ti sempre compañeiro,

nesa loita desigual,

cun inxel, pero certeiro,

tino, siso e bo falar.

E hoxe, coma naquel tempo

que estamos a relembrar,

navegando o teu veleiro

rumo a Vilaxoán,

na proa ti eres guieiro,

proel cara a libertá…

Na proa ti eres guieiro,

proel cara a libertá.

-------------------------------------------

“ADEUS”

Letra: Gonzalo Bouza-Brey

Música: Olalla B. Cores

Pola man esbaróu a túa bágoa,

inxel testemuña do teu dor,

fiquei sordo, cego, soio mágoa,

acocha o meu ferido corazón.

Sentin medo e máis noxo, sentin nada,

tremin co teu friaxe, sudéi co teu quentor,

xelo e lume xuntos, miña amada,

lume e xelo xuntos nese adiós

que dixeches naquela mala hora

na que xa para sempre che perdín,

naquela que tiramos pola borda

o amor que ti me deches i eu che din,

novelo co que estivemos, roda e roda,

a tecer eu para ti……, ti para min.

---------------------------------------------------------------

“DESTA TERRA”

Letra: Xosé Neira Vilas

Música Teo Cardalda Gestoso

Intérpretes: Teo Cardalda & Olalla

 

Auga, pedra, sol e Vento

aquí a ledicia é tanta

que todo rebule e canta

e o Ulla vaise contento.

Teño nesta terra asento

e un sentimento profundo,

un amor vivo e rotundo

polo val onde nacín,

son deste anaco do mundo.

-----------------------------------------------------

“EVOCACIÓN DO VENTO”

Letra : Xexús Rábade

Música : Olalla B. Cores

Do vento novo, queda un zunido

Da liberdade queda un tanguido...

De todo o que se foi é a voz do vento

quen máis claro me fala. Se pregunto

venme un tempo sonoro todo xunto

de gaitas de menceres. Cando alento

sorbo o lentor da terra. Mido o acento

da música arboral, a infancia, o punto

de non retorno xa: fado ou defunto

polo que hei de turrar, pesado e lento.

Do vento novo queda un zunido

queixa e nostalxia nas abidueiras

e o azos de voar coas ás apresas

da liberdade queda un tanguido

de campás tristes. Dúas pranxideiras

pregoando no ar; nunca regresas

Nunca regresas...

De todo o que se foi é a voz do vento

quen máis claro me fala. Se pregunto

venme un tempo sonoro todo xunto

de gaitas de menceres. Cando alento

sorbo o lentor da terra. Mido o acento

da música arboral, a infancia, o punto

de non retorno xa: fado ou defunto

polo que hei de turrar, pesado e lento.

Evocación do vento

Da liberdade queda un tanguido

De campás tristes. Dúas pranxideiras

Pregoando no ar... Un só zunido

queixa e nostalxia nas abidueiras

e o azos de voar coas ás apresas

da liberdade queda un tanguido

de campás tristes. Dúas pranxideiras

pregoando no ar; nunca regresas

Nunca regresas...

---------------------------------------------------------

"Madre y amiga"

Letra y música: Olalla B. Cores

Cuanto tiempo tendrè que esperar,

cuantas lunas tendré que llorar,

el por qué, no sé...

No se cuando perdí el valor

si bastaba un simple perdón.

Y si ahora me escuchas te ruego

no te vayas de mí.

Siento que tu fuerza me acompaña,

pero flaqueo por las noches en mi cama.

Maldigo el momento en que te perdí,

luchaste con coraje para vivir,

mi amor madre y amiga para mí.

Búscate un buen guardián

que te lleve hasta el cielo

que te proteja un ángel bueno.

Gracias te doy mamá

sabes que te hecho de menos

y que me pierdo en este anhelo.

Y se que estaré,

vagando en tu recuerdo donde estés.

Y vivo por ser

la luz de tu memoria

que seguirá esta historia

y nunca morirá tu alma en mi.

Perdiste la batalla con tu cuerpo,

pero tu amor ganó la guerra sin esfuerzo.

El ruído en mi cabeza siempre es tuyo,

no te vayas de mí....

Mi amor madre y amiga para mí,

mi amor madre y amiga para mí,

mi amor madre y amiga para mí.

-------------------------------------------------------------

“MAR DE SOIDADE”

Letra: Gonzalo Bouza-Brey

Música: Olalla B. Cores

Na miña dorna o segrel

Cantarexa unha canción

Na popa brila o ronsel

De soños tristuras e dor

Na proa loce unha estrela

Meu amor onda ti vou

Espido de soños e arelas

Espido no mundo, no mundo só.

Sin amor nin compañeiros

Mergullado no trebón

Navegando o meu veleiro

Venteando o meu amor.

----------------------------------------------

“MEU MAR”

Letra: Daniel Pino

Música: Olalla B. Cores

Alén do tempo que en min deixa farelos

só ti, meu mar, meu mar de alentos.

Naveguei polas mágoas do silencio

coa rosa dos teus ventos,

Fire a procura do fol das enerxías

que demanda un empeño tan complexo.

Pero has de saber que teño o mar por compañeiro

na longa noite de esperas e de axexos.

Alén do tempo que en min deixa farelos

só ti, meu mar, meu mar de alentos.

Naveguei polas mágoas do silencio

coa rosa dos teus ventos,

E dende entón teño en ti, meu mar

o aguillón e o refuxio,

un amigo un compañeiro,

unha casa e un carreiro,

a fiestra e mailo espello

das arelas e dos medos

que me levan adoito a camiñar,

pola linde do cavorco

logo dun tempo de repouso no fogar.

Alén do tempo que en min deixa farelos

só ti meu mar, meu mar de alentos.

Naveguei polas mágoas do silencio

coa rosa dos teus ventos….

Alén do tempo que en min…. deixa farelos

só ti meu mar, meu mar de alentos,

fiestra e espellos de ansias e de medos

es ti, meu mar aberto.

-------------------------------------------

 

 

 

 

 

“NA MORTE DUN GAITEIRO”

Letra: Baldomero Iglesias

Música: Olalla B. Cores

Modelaba en melodías, tanto compás de silencio

¡e agora quen romperá, a gran mudez dos segredos!

Na indulxencia da memoria voa aquel soprido enteiro

Tecendo brío e donaires coas notas do seu punteiro.

Quedounos sen son o ronco

Sen aquel soar grileiro

Sen alento queda o fol

E a gaita sen gaiteiro.

E nós...

Quedamos na soidade, apegados a un lamento

Lonxano en fitas de cores e entre aloumiños lixeiros

Cando arrolaba amenceres na afinación e tempero

Na fala dos namorados que é nas penas compañeiro

Ilusionando entre engados para de xúbilo enchernos.

Quedounos sen son o ronco...

Quedounos sen son o ronco

Sen aquel soar grileiro

Sen alento queda o fol

E a gaita sen gaiteiro.

---------------------------------------------------------------------

“QUEN ME DERA...”

Letra: Baldomero Iglesias

Música: Olalla B. Cores

Quen me dera ter nacido onde nacín,

paraíso presentido antes da orixe,

e medir coa miña ollada os horizontes

que mesturan alma e terra en ceos grises.

Quen me dera aboiar sen afundir

para así dicir aos ventos as palabras

aprendidas nos recendos das angurias

que ao caron da miña nai foron amadas.

Quen me dera ter vivido o que vivín

sen magoarme entre as dores das feridas

e quedarme entre os pétalos das flores

sen picarme remordido das espiñas.

Quen me dera confortarme mentres cruzo

brevidades neboentas que hai na vida

pero sei que cómpre verlle a cara ás penas

¡renacer da amargura nas súas cinzas!.

E quen me dera ter acordos na lembranza

revivilos para encher de sangue as veas

e saciar o corazón ao recordalas

nun mañá que acenda a luz entre as ausencias.

E quen me dera sentir hoxe olor a herba,

palla seca das campías madurada

e os perfumes e os aromas que debullan

os encontros posuídos desde a infancia.

Quen me dera ter sabido canto sei,

sempre é pouco o que se aprende ao andar o mundo

e aprender que este vagar é sempre erguer

superando a cada golpe un novo impulso.

Quen me dera subscribir tanta ilusión

e mirar toda a extensión coa miña vista

que eu herdei desde o meu berce de chairego,

sen lindeiros que ante os ollos delimitan.

-------------------------------------------------------------------------

“RAÍÑA DE GALICIA”

Letra: Manuel Rivas

Música: Olalla B. Cores

Raíña de Galicia, a que me mata,

emigrante gioconda, venus peregrina

Rosa do mar tenme da vida, tenme da vida amor

Rosa do mar tenme da vida, tenme da vida amor.

Bébedo das túas lágrimas

prisioneiro da túa risa

así de tolo é, augardente ilegal

O meu amor por ti, Raíña de Galicia

O amor que eu teño por ti, Raíña de Galicia

Raíña de Galicia, tenme da vida

tenme da vida amor, tenme da vida

Raíña de Galicia, tenme da vida

tenme da vida amor, tenme da vida

--------------------------------------------------

 

“SENTIMENTOS DA ALMA GALEGA”

Letra: Manuel Blanco Mariño

Música: Olalla B.Cores

Non sinto naiciña, marchar pra fóra

Nin lle teño medo ós camiños do mar;

¡eu sinto naiciña, miña nai, señora!

¡eu sinto soliña terte que deixar!

¡ Non chores, naiciña, non chores agora,

Que todo o meu corpo me pos a tremar!

Sin chegar o día, nin chegar a hora,

¡naiciña querida! ¿Por qué has de chorar?

¡naiciña querida! ¿Por qué has de chorar?

¡Teño que marcharme, miña nai querida!

¿non ves que da casa nos queren botar?

E si vou pra fóra, ben da miña vida,

¡Terás unha casa, e terás un fogar!

Todos os que marchan, van para mellorar.

Non sinto naiciña, marchar pra fóra

Nin lle teño medo ós camiños do mar;

¡eu sinto naiciña, miña nai, señora!

¡eu sinto soliña terte que deixar!

¡eu sinto soliña terte que deixar!

-------------------------------------------------

 

“TORRES DO OESTE”

Letra: Sabino Torres

Música: Olalla B. Cores

 

¿É flor, serea, ou lúa

Quen na pedra ha cantar?

¡Ai, Torres do Oeste!

Quixéravos trovar.

Deixade que este canto

No vento a se avalar,

Sexa recordo doutro

Que penou a esperar.

E murchouse a flor

Agardando amor.

Cárcere na esperanza,

Corazón a sangrar

Pingas de dor, no choro,

Por quen ha non tornar.

Aínda soa no vento,

A espada a golpexar

Venganza, do vexado

Que veu no galopar.

E murchouse a flor

Agardando amor.

¡Ai, cadernas de pedra

Que na ribeira alzar!

O vento busca nelas

Canzóns daquil amar,

Olvidadas no tempo

Son eco dun cantar

Que se esqueceu na sombra,

Do amor que ha non tornar.

------------------------------------------------

“VAGALUME”

Letra: Sabino Torres Ferrer

Música: Olalla B. Cores

Facho

andarego da noite

¿Por qué as miñas penas deixas

e as dos outros levas lonxe?

Vagalume, na luzada,

vas debuxando, a modiño

ondiñas da mar lontana.

Estrela, que é chama apreixas;

vagaceiro, fas camiño;

¿Por qué as miñas penas deixas?

Facho

andarego da noite

¿Por qué as miñas penas deixas

e as dos outros levas lonxe?

Andar e andar, paseniño;

Risco, lucidía nova,

acendida entre os espiños;

Polo lameiral non choupes

esta fonda dor que chora;

¿Por qué as doutros levas lonxe?

Facho

andarego da noite

¿Por qué as miñas penas deixas

e as dos outros levas lonxe?

Lento vagar, sen destino,

vagalume, vagariño ……

-------------------------------------------------

“VOZ DOS ENXEBRES E NAI”

Letra: Xexús Alonso Montero

Música: Olalla B.Cores

Rosa das rosas e fror das frores

Dona das donas, Señor das señores

Musa dos pobres, Virxe das dores

Voz dos enxebres e nai.

Voz dos enxebres, nai dos amores

Lume dos ollos, sol de fulgores

Lábaro excelso, luz nos albores

Voz dos enxebres e nai.

Raio de espellos lostregadores

Dama das nubes nas altas torres

Froita perfecta de mil sabores

Astro do ceo dos soñadores

Astro do ceo dos soñadores

Voz dos enxebres e nai

Atal Señor deben todos amar

E cando poetizan adamar

Pois só Ela pode sinalar

O son e a canción dos trobadores

Musa dos pobres, virxe das dores

Voz dos enxebres e nai

Esta dona que teño por Señor

É a dona que me fai trobador

Don que eu pago con infinito amor

Dando ó demo os outros amores

Musa dos pobres, Virxe das dores

Voz dos enxebres e nai

Voz dos enxebres e nai

Voz dos enxebres e nai

---------------------------------------------------